ابرپیمایی

سال نو مبارک

2011-12-31T23:55:00.005-06:00

کمتر از پنج دقیقه به شروع سال جدید مانده. سال ۲۰۱۱ سال قشنگی‌ بود. با اینکه به همه اهدافی که برای این سال داشتم، نرسیدم ولی‌ خوب بعضیهایشان عملی‌ شدند :) چند تا مسافرت رفتم: سیاتل، واشنگتن دی سی‌، پورتلند (ایالت ارگان)، و چند شهر ایالت تگزاس. یه مقاله‌ام قبول شد و ۲ تا رّد شد! چند تا دوست جدید پیدا کردم، البته متأسفانه یا شاید خوشبختانه ساکن شیکاگو نیستند! خوشبختانه از این نظر که بهانه میشوند که به شهرهای دیگر سفر کرد. پرپوزال دکترا را شروع کردم و الان ۶۴ صفحه شده :) البته قرار بود که دفاع پروپزالم تا دسامبر تموم بشه که نشد. حالا امیدوارم که تا ۲ ماه دیگه تموم بشه.

امیدوارم امسال سالی‌ با جنگ کمتر و آرامش بیشتر برای همه باشه. برای من، امسال سال دفاع از پرپوزال، چاپ ۳ تا مقاله، چند تا مسافرت، یه کارآموزی خوب رفتن توی تابستان، ورزش بیشتر، نوشتن توی این وبلاگ، گیتار یاد گرفتن و دوچرخه سوار‌ی کردنه (در فصل گرم سال البته). امسال می‌خواستم هر هفته یه پست اینجا بنویسم ولی‌ خوب کلا در طول سال ۶ تا پست بیشتر ننوشتم! یعنی‌ خیلی‌ موضوع‌ها و اتفاقها هست که دوست دارم در موردشون بنویسم. ولی‌ خوب عملا آنقدر نمینویسم تا یادم میره اصلا چی‌ می‌خواستم بگم!

پنج در پنج

2011-10-05T18:48:00.012-05:00

یکی‌ دو روزِ پیش وقتی‌ ایدهٔ پنج در پنج را خواندم، اولین چیزی که با خودم گفتم این بود: کاش ایران بودم! امروز که چهارشنبه است، از صبح دارم به حجابِ اجباری و این طرحِ قشنگ فکر می‌کنم و مدام با خودم میگم کاش میشد که پنجشنبه‌ها برم ایران :)
با خیلی‌ها که از حجاب اجباری حرف میزنم، اعتقاد دارند که مسالهٔ خیلی‌ مهمی‌ نیست و نگرانیهای بزرگتری وجود دارد و حق‌هایِ بزرگتری پایمال میشود. ولی‌ من فکر می‌کنم وقتی‌ حق اولیه انتخاب لباس را در ایران نداریم، چطور میتوانیم حقوق بزرگتری بخواهیم. نداشتن حق انتخاب لباس، تفکرات مرد سالاری را به شدت تقویت می‌کند.

فقط می‌خواستم بگویم که تحسین می‌کنم تمام زنانی را که از حقوقشان دفاع میکنند و دست از مبارزه برنمیدارند.

تائید شدم

2011-08-18T22:48:00.011-05:00

امروز با اعضای کمیتهٔ دکترایم جلسه داشتم و کارهایی که تا حالا کردم و کارهایی که قراره انجام بدم را ارایه دادم. همه توافق کردند که کارهای انجام شده برای دفاع از پروپزال کافیه‌ و ایده‌‌هایم برای دکترا خوب و قابل قبول. حالا باید پروپزال‌ام را بنویسم (حدود ۵۰ تا ۶۰ صفحه). قرار شد که دفاع از پروپزال را دسامبر انجام بدم که خیلی‌ جالبه، چون این دسامبر می‌شه ۳ سال که اومدم آمریکا.
بدجوری احساس سبکی دارم، یعنی‌ الان دارم رو هوا راه میرم.

تابستان امسال

2011-07-12T23:31:00.004-05:00

یک ماهی هست که ترم بهار تمام شده و تابستان ما شروع شده که البته من سه هفته اش را خانه نبودم. دو هفته رفتم دانشگاه پردو (Purdue University) برای یک دوره درسی مرتبط با تحقیقم. یک هفته هم رفتم سیاتل برای یک کنفرانس که مقاله ام قبول شده بود. هر دو مسافرت تجربه بسیار جالبی بودند. یکی از اثرات این مسافرتها این بود که فهمیدم چقدر از نظر فیزیکی ضعیفم و به ورزش احتیاج دارم. هفته پیش باشگاه ثبت نام کردم و هرروز می روم و ورزش می کنم.
برنامه تابستانم هم کار کردن روی پروپزال دکتراست که ترم پاییز بتوانم پروپزالم را دفاع کنم. دلیل کارآموزی نرفتن هم نوشتن پروپزال بود. سپتامبر هم قراره یک مسافرت برویم واشنگتن دی سی.
هوا هم اینجا آنقدر گرم و شرجی است که بیحال می شوی.

حال و احوال این روزها

2011-04-30T01:33:00.003-05:00

تولد وبلاگم و تولد خودم آمد و رفت. یه هدیه خیلی‌ خوشگل گرفتم. یه ددلاین روز بعد از تولدم داشتم. امشب هم یه ددلاین دیگه داشتم. امیدوارم که هر دو تا مقاله‌ام قبول بشه. مقاله اولی‌ برای کنفرانس تو یونان که البته من خودم نمیتونم برم، ولی‌ دومی‌ سیاتل برگزار می‌شه. یه ورکشاپ هم هست که برگزارکنندگانش کسانی‌ هستن که من مقاله‌هایشان را می‌خوانم برای تزم. برای حرف زدن با آن آدم‌ها می‌خواهم بروم آنجا!

عروسی دو تا از دوستهای خوبمان رفتیم که خیلی‌ هم باحال بود. عروس و داماد ایرانی‌ هستن و اینجا با هم آشنا شدن. هر دو هم دانشجوی دکترا هستن. من هم از فرصت استفاده کردم و یک جفت کفش پاشنه بلند مشکی‌ خریدم که خیلی‌ هم دوستشان دارم. با اینکه پاشنهاش بلنده و نازک، ولی‌ راحته و تمام مدت عروسی پام بود. یک شب هم رفتم دیدن دوست همکلاسیم که پارسال فارغ‌التحصیل شد. ماه‌ها بود که ندیده بودمش. شب هم پیشش موندم و کلی‌ حرف زدیم و دلی‌ از عزا در آوردیم!

ساعت دیگه ۳ نصف شبه و من دیگه نمیتونم چشمم رو باز نگاه دارم.

نوروز مبارک

2011-03-20T14:11:00.006-05:00

آنقدر ننوشتم که سال نو میلادی چسبید به نوروز :)
این چند ماه هر بار که آمدم اینجا یا در فیسبوک یک چیزی بنویسم مبنی بر اینکه مهمونی باحالی‌ رفتم یا به هر دلیلی‌ خوشحال بودم، اینقدر خبر بد دیدم که کلا یادم میرفت که آمدم چیزی بنویسم. ولی‌ حالا که فقط چند ساعت به سال تحویل مانده و من امسال برای سومین سال این لحظهٔ‌ قشنگ را فرسنگها دورم از خانواده و دوستانم در ایران، می‌خواهم اعترافی بکنم.

در این سه سال، امسال برای اولین بار هم حس سال نو میلادی را داشتم و هم حس نوروز را دارم! حالا شما اسمش رو بگذارید غربزدگی، ولی‌ من سال ۲۰۱۱ را با دوستان غیر ایرانیم جشن گرفتم. کلی‌ مهمانی رفتم. مهمانیهای غیر ایرانی‌ را از این نظر خیلی‌ دوست دارم که لازم نیست با همه سلام و احوال پرسی‌ و تعارفهای بی‌معنی بکنی‌! توی مهمانیهای ایرانی‌ همیشه یک استرسی روی آدم هست که در مهمانیهای غیر ایرانی‌ نیست (یا من متوجه نمیشوم). هیچ کس هم به کارت کاری ندارد که چی‌ پوشیدی، چقدر می‌خوری، مینوشی، میرقصی یا اصلا تمام مدت یک گوشه نشستی و فقط با یک نفر حرف زدی. به دوستان غیر ایرانیم تبریک گفتم و کارت پستال برای بعضیهایشان فرستادم. حتا اهدافم رو هم برای امسال مشخص کردم.

برای نوروز امسال هم، دیشب با چند تا از بچه‌های ایرانی‌ و غیر ایرانی‌ جشن گرفتم. میزبان هم دوست امریکاییم بود. چون خانهٔ بزرگی‌ در حومهٔ شهر دارد، آنجا مهمانی را برگزار کردیم. در حیاط هم آتش درست کردیم و ۴شنبه سوری را هم برگزار کردیم. هر کسی‌ هم غذایی درست کرده بود و آورده بود. یعنی‌ نه هفت‌سین داشتیم، نه ۴شنبه سوری بود و نه سال تحویل (از نظر تقویمی) ولی‌ واقعا خوش گذشت. آواز خواندیم، نوشیدیم، خندیدیم و آرزوهای خوب کردیم.

هنوز خانه تکانیمان تمام نشده! الف دارد جارو برقی میکشد. فکر کنم اولین باریست که جارو برقی میکشد در زندگی‌ مشترکمان (از این کار متنفره!) می‌خواهیم لباس نو بپوشیم برای سال تحویل و شراب بنوشیم. من هیچوقت تا به حال هفت‌سین درست نکرده ام. بعد از ازدواج ، سال تحویل ها همیشه یا خانهٔ خانواده من بودیم یا خانواده الف. از وقتی‌ هم که آمدیم آمریکا، هیچ سال هفت‌سین نگذاشتم. ولی‌ یه حس قشنگ و کوچکی از شادی دارم امسال و می‌خواهم برای تمام دوستان و عزیزانم آرزوهای خوب بکنم. امیدوارم که امسال شادی و آرامش بیشتری نصیب همهٔ مردم دنیا باشه.

سال نو مبارک

2010-12-31T23:50:00.004-06:00

چند دقیقه بیشتر به سال نو میلادی باقی نمانده. امیدوارم که امسال سال بدون جنگ و کشتار و اعدام و پر از شادی و آرامش در سراسر دنیا باشد.

دومین سالگرد

2010-12-08T22:47:00.005-06:00

دو سال پیش ساعت 5 بعدازظهر از هواپیمای ترکیش ایرلاین توی فرودگاه شیکاگو با کلی امید و آرزو و ترس و اضطراب پیاده شدم. انگار که 5 سال از آن روز می گذرد. باید بنویسم از این همه اتفاقاتی که افتاده و اینهمه جاهایی که دیده ام و چیزهای جدیدی که یاد گرفته ام.

دوباره خداحافظی

2010-06-04T23:49:00.003-05:00

با یکی دیگر از بچه های گروه امروز خداحافظی کردیم. رفت اوهایو پیش دوست دخترش. همان هفته اولی که آمریکا بودم، میزبانم تازه با دوست صمیمیش که کانادا کار پیدا کرده بود، خداحافظی کرده بود. می گفت اینجا دوستها کار پیدا می کنند و می روند. خودش سال بعد رفت آلمان. حالا نفر بعدی ....

نه به مجازات اعدام

2010-05-09T23:52:00.002-05:00

کاش یک روز برسه که هیچکس به هیچ جرمی - هیچ جرمی - اعدام نشه.

نمایشگاه غذا و فرهنگ

2010-05-08T23:33:00.019-05:00

این نمایشگاه را دانشگاه برگزار کرد و 15 کشور دنیا شرکت داشتند که البته هیچکدام اروپایی نبودند. هر کشور یک میز داشت با یک تابلو برای معرفی و یک غذا که دانشگاه براساس دستورالعملی که نماینده هر کشوری داده بود، پخته شده بود. ما هم فسنجان سفارش دادیم که خوب از آب درآمده بود. اکثر نماینده ها هم لباس سنتی کشورشان را پوشیده بودند.

نمایش یک تکنیک مبارزه ژاپنی

رقص تکنو

برای تابلو ایران، تصویر از شمال و جنوب و کوه و جنگل و تهران و پرسپولیس و ... گذاشته بودیم. یک تصویر سی و سه پل در برف را هم عمدا وسط تابلو گذاشته بودیم چون می دانستیم که خیلیها فکر می کنند که ایران بیابان است. بارها هم به این سوال جواب دادیم: مگه ایران هم برف می آد؟

کشور هایتی

کشور کلمبیا

تابلو کلمبیا را دوست داشتم

تولد من و وبلاگم

2010-04-18T23:38:00.004-05:00

امروز هم روز تولد خودم بود و هم اولین تولد این وبلاگ. سال پیش که سال پرماجرایی بود، امیدوارم که امسال ماجراهای بیشتری را تجربه کنم.

ذوق زدگی و امتحان زدگی

2010-04-16T21:09:00.008-05:00

تمام هفتهٔ پیش با این ۲ تا حس متضاد گذشت. امروز امتحان جامع داشتم و تمام هفته، مشغول درس خواندن و استرس داشتن بودم. ذوق زدگی هم برای ۲ تا پیشنهاد کارآموزی بود که گرفتم! بعد از ۲-۳ ماه که هیچ خبر خوبی نبود و من داشتم ناامید می‌‌شدم. هم از IT دانشگاه که اینجا درموردش نوشتم، هم از یک شرکت مشاوره. فکر می‌کردم که شرکت مشاوره حقوقش بهتر باشه و آن را قبول کنم، ولی‌ برعکس شد! خلاصه که هر وقت از درس خوندن خسته می‌‌شدم، ایمیل‌هایشان را دوباره میخواندم و ذوق مرگ می‌‌شدم.

مزیت ایرانی (یا آیرانی) بودن

2010-04-08T22:31:00.006-05:00

کلی خوشحال بودم که برای کارآموزی در گوگل مصاحبه گرفتم. می دانستم که مصاحبه، خیلی تکنیکی خواهد بود و مطالعه را شروع کرده بودم که مصاحبه را کنسل کردند. دلیلش را هم گفتند: طولانی بودن فرایند "مجوز گرفتن" دسترسی به داده ها، برای تبعه های ایرانی که برای یک کارآموزی 10 هفته ای نمی ارزد!
چند هفته بعد، برنامه ای برگزار کردیم که دانشجوها را با برنامه "تابستان کدنویسی گوگل" آشنا کنیم. در این برنامه، دانشجویان پیشنهاد خود را برای یک پروژه (کدباز) به شرکتهایی که از طرف گوگل تایید شده اند، ارائه می دهند و می توانند درصورت تایید و پیاده سازی درست پروژه، تا 5000 دلار از گوگل حقوق بگیرند. سخنران، یکی ازفعالین این برنامه در شیکاگو بود که سال گذشته هم دانشگاه ما آمده بود.
من هم ایده ای به ذهنم رسیده بود که می خواستم با سخنران مطرح کنم و نظرش را بپرسم. وقتی که داشت شرایط شرکت در برنامه را می گفت..."فقط باید بالای 18 سال باشین، همین! البته یک سری محدودیتها هم از طرف گوگل هست، مثلا تبعه های ایران نمی توانند شرکت کنند."
مانده بودم با دوستانم در جمع که گردنشان ناخودآگاه به سمت من چرخیده بود، چکار کنم!

عجب روزی بود امروز!

2010-03-31T22:27:00.010-05:00

صبح کلی طول کشید که حاضر بشم. کت و شلوار پوشیدم با کفش پاشنه بلند. سرتا پا مشکی. یه کم آرایش کردم. موهایم را اتو کردم، شاید کمتر پف کند که با این رطوبت هوا، چندان هم فرقی نکرد. استرس داشتم. ساعت 3 مصاحبه داشتم برای یک کارآموزی در بخش IT دانشگاه. یک مصاحبه نیم ساعتی تلفنی را هفته پیش گذرانده بودم و دعوتم کرده بودند برای مصاحبه حضوری.
ساعت 1 با استادم جلسه داشتم و برنامه ام جواب نمی داد. مغزم کار نمی کرد اصلا. با استادم صحبت کردم که جلسه امروز را کنسل کنیم. قبول کرد. خوشحال شدم. نشستم به مطالعه. مدارکم را آماده کردم. طبق معمول که هروقت عجله داری، کامپیوتر قفل می کند! مجبور شدم سخت افزاری کامپیوترم را خاموش و روشن کنم. هر طور بود 5 دقیقه به 3 رسیدم به محل مصاحبه.
مصاحبه با تیم تکنیکی بود؛ 5 نفر بودند. تعجب کردم! برای یک کارآموزی پاره وقت. سوالها ساده بود و منطقی. چند بار تپق زدم. دهنم خشک شده بود. گفتن آب می خوری؟ گفتم آره. برام یک لیوان آب آوردن. خیلی خوش برخورد بودند.
برگشتم اتاقم. همش به سوتیها و تپقها فکر می کردم. برنامه ام جواب نمی داد. نیم ساعت بعد، یک ایمیل گرفتم که ازم خوششون آمده و فردا برای مصاحبه با مدیران، وقت بدهم. لباس رسمی هم لازم نیست بپوشم. باورم نمی شد که قبول شدم.
شب موقع برگشت، باد گرمی می وزید با بوی شرجی و تابستان. تصمیم گرفتم که فردا بلوز قرمز و مشکی ام را بپوشم با کفشهای تابستانی.

خداحافظ زمستان

2010-03-27T20:39:00.015-05:00

هفته پیش تعطیلات بهاره بود گرچه من هر روز دانشگاه بودم و تازه دیشب برای اولین بار بعد از مدتها تونستم 13 ساعت بدون وقفه بخوابم. البته نتیجه اش این بود که امروز سردرد داشتم شاید چون عادت نداشتم!
زمستانی که گذشت برای شیکاگو زمستان خیلی سردی نبود و روزهای برفی قشنگی داشتیم.

ردپای سنجابها را روی برف ببینید.

روز سنت پاتریک

2010-03-26T22:40:00.011-05:00

هفته پیش، روز 17 مارس، روز سنت پاتریک بود که یک جشن ایرلندی است با رنگ سبز و نماد گشنیز. این عید به اسم یک کشیش کاتولیک نامگذاری شده و در قرن 16 به صورت جشن رسمی درآمده، اما اولین فستیوال سنت پاتریک در سال 1996 برگزار شده. رودخانه شیکاگو را هم هرساله چند روز به رنگ سبز در می آورند.

رودخانه شیکاگو در حال سبز رنگ شدن

سال نو مبارک

2010-03-20T02:31:00.004-05:00

ده ساعت بیشتر به سال نو نمانده و من با یک عالمه کار نکرده، دارم وبلاگ می خوانم. امیدوارم که سال آینده برای ایرانی ها سال خوبی باشه.
برای خودم هم ....

خداحافظ زمستان

کریسمس - عاشورا - سال نو

2010-02-05T00:00:00.010-06:00

خیلی وقت از آخرین پست میگذره و خیلی اتفاقها افتاده.
کریسمس آمد و مردم اینجا جشن گرفتند حتی خیلی از غیرمسیحی ها. انگار که کریسمس دیگر هویت جدایی از مسیح پیدا کرده.

بعد هم عاشورا آمد و مردم ما هم جشن گرفتند ولی به روش متفاوتی.
اینجا هم سال نو و هم زمستان سرد رسید و ما هم با پلاستیک شفاف پنجره ها را ایزوله کردیم که هم گرم بشیم و هم بتونیم از مناظر زیبای برفی لذت ببریم.

تمدید گذرنامه

2009-12-09T19:11:00.003-06:00

گذرنامه‌ام داشت منقضی میشد و می‌دانستم که باید مدارکم را بفرستم دفتر حفظ منافع ایران در واشنگتن. از چند نفر از دوستان پرسیده بودم و همه گفته بودند که حدود ۱ ماه طول میکشد و ۱۷۰ دلار هم باید پول پرداخت کنم. وقتی‌ فرم درخواست تمدید گذرنامه را پر میکردم دیدم که یک گزینه برای دانشجوها دارد که میشود درخواست تسهیلات دانشجویی‌ داد به این معنی‌ که به فرم اصلی‌، کارنامه رسمی‌ از دانشگاه را هم ضمیمه کنی‌ تا لازم نباشد که آن هزینه ۱۷۰ دلاری را پرداخت کنی‌!

باورم نمی‌شد که کل فرایند پست مدارک و دریافت گذرنامه جدید با پست، ۱۰ روز طول بکشد. درضمن این ۱۰ روز، شامل ۲ تا تعطیلات هم بود، یعنی‌ فقط ۶ روز کاری طول کشید. هنوز هم باورم نمیشه که هم کارم سریع انجام شد و هم به جز هزینه پست، پولی‌ پرداخت نکردم.

سالگرد

2009-12-08T10:48:00.004-06:00

یک سال از آمدن من به شیکاگو می‌گذرد و من دو احساس متناقض دارم. وقتی‌ یاد خانواده و دوستانم می‌افتم، احساس می‌کنم که چند ساله که ندیدمشون ولی وقتی‌ به دانشگاه و کارهایی که باید اینجا انجام بدهم فکر می‌کنم، حس می‌کنم که یک سال چقدر زود گذشت! در این یک سال، تجربه‌های جدیدی داشتم. محیط جدید، دوستان جدید، فرهنگها و ارتباط‌های متفاوتی که از آنها خواهم نوشت.

امسال پاییز طولانی تر‌ی داشتیم و زمستان دیر از راه رسید. دیروز شهر برای اولین بار با برف سفیدپوش شد و من یاد پارسال، زمانی‌ که هواپیما روی شهر سفیدپوش رسید افتادم و حرف مسافر کناریم که گفت: میدونی که شیکاگو چقدر سرده و من گفتم آره، میدونم.

خداحافظی

2009-12-04T16:22:00.005-06:00

دوستم بیشتر از ۲ هفته است که رفته و من هنوز فکر می‌کنم که چقدر خداحافظی سخته، حتا اگر تجربه های سخت تری را قبلا گذرانده باشی‌. حتا اگر ۲ سال و نیم پیش خواهرت را بدرقه کرده باشی‌ و موقع برگشت از فرودگاه، توی اتوبان رسالت، آسمان را نگاه کرده باشی‌ و دلت آنقدر گرفته باشد که تصمیم بگیری آن روز را مرخصی بگیری. خداحافظی از یک دوست سخته، حتا اگر یک سال از خداحافظی خودت با پدر و مادر و خواهر و برادر و دوستانت گذشته باشه و هنوز هم معلوم نباشه که کی‌ بتونی‌ ببینیشون.

پارسال همین دوستم، توی فرودگاه شیکاگو دنبالم آمد و نگذاشت در زمستان سرد این شهر، احساس تنهائی‌ کنم. کمکم کرد که جائی‌ پیدا کنم و اسباب و اثاثیه بخرم.

خداحافظی همیشه سخته مخصوصاً وقتی‌ اصلا معلوم نیست که کی‌ دوباره همدیگر را می‌بینید.

هالوین

2009-11-11T15:33:00.017-06:00

(این مطلب را برای جمعه برای زندگی‌ نوشتم)

هالوین جشنی است که آخرین روز اکتبر برگزار می‌شود و مردم در آن لباس خاص (costume) می‌پوشند و بچه‌ها مثل چهارشنبه‌سوری، به در خانه ها می‌روند و شکلات و آب نبات می‌گیرند. ما هم دو تا جشن آمریکایی و ایرانی رفتیم.
جشن هالوین دانشگاه گر چه رقص و آهنگ نداشت و اولش خسته کننده به نظر می‌رسید ولی کم‌کم خوب شد.

مسابقه بریدن کدو حلوایی

مسابقه ترسناک‌ترین مومیایی

مسابقه بهترین لباس برای خانم‌ها و آقایان که اینها برنده شدند با رای اکثریت. من هم شرکت کردم با لباس کردی که چند تا رای هم آوردم!

یکی از دخترها خیلی شبیه ایرانی‌ها می‌زد و وقتی ازش پرسیدیم، معلوم شد که مال آمریکای جنوبیه. وقتی گفتیم که ایرانی هستیم و او هم خیلی شبیه ایرانی‌هاست، خندید و گفت که چند سال قبل یک دوست ایرانی داشته که او هم همین شباهت را گفته و باعث شده که اجدادش را ریشه‌یابی کنه و بفهمه که بله، چهار نسل قبل!
اما از جشن ایرانی‌ها لازم نیست تعریف کنم که فقط آهنگ و رقص! آمریکایی‌ها هم با تعجب می‌پرسیدند که واقعا همه جشن‌های شما همینطوره؟

چند تا عکس هم از تزئینات همسایه‌ها ببینید.

آن روح های کوچک و بزرگ را که به درخت آویزانند، می‌بینید؟

این هم شاهکاره به نظرم

تعطيلات ورزشی

2009-11-05T17:20:00.003-06:00

(این مطلب را برای جمعه برای زندگی‌ نوشتم)

وقتی به دوستم گفتم که با همسرم یکی دو بار در هفته می‌دویم، گفت میشه منم بیام آخرهفته با شما بدوم؟ با خوشحالی گفتم حتماً.
شنبه عصر از آن سر شهر کوبید و آمد خانه ما. رفتیم پارک کوچک محله که یک مسیر باریک در میان چمن‌ها برای پیاده‌روی و دویدن دارد. صدای موزیک بلند از ماشینی که در پارکینگ ورزشگاه ساکس (Sox Stadium) پارک شده بود، شنیده می‌شد که دوست‌مان را سرحال‌تر کرد. فهمیدیم که خانوادگی ورزشکارند و پسرعمويش نفر سوم شنای آمریکا است. ماه پیش هم خودش از مادربزرگش توی مسابقه تنیس شکست خورده! خود دوست ما حدود 37-38 سالشه، دیگه خودتون سن مادربزرگش را حساب کنید.
وقتی برگشتیم، دعوتش کردیم به شام و چون دوستمون گیاهخواره، خورش بادمجان با برنج زعفرانی درست کردیم. خیلی خوشش آمد و دستور پختش را گرفت. گفت که مادربزرگش برنج زعفرانی درست می‌کرد (این مادربزرگش چند ساله که فوت کرده). پرسیدم که چرا گیاهخواری؟ گفت برای حیوانات. ما حق نداریم هر جوری که دوست داریم باهاشون رفتار کنیم. گفتم من آنقدر مساله تو ذهنم هست که دیگه به این یکی نمی‌خوام فکر کنم. گفت می‌فهمم.
موقع رفتن گفت هفته دیگه مهمون من غذای چینی بخوریم. گفتیم حتماً. کمی هم زعفران بهش دادیم. گفت دوست دارم ایران را ببینم. گفتیم حتماً بیا، ولی یه چند سال دیگه که ما هم ایران باشیم و همه جا را نشونت بدیم

عضو تازه وارد

2009-10-29T18:37:00.004-05:00

جمعه پیش در جلسه گروهی مان یک عضو تازه وارد داشتیم که حدود ۴۰ ساله میزد. با خودم فکر می‌کردم که باید استاد باشه و از اینکه در جلسه ما که یک گروه دانشجویی هستیم شرکت کرده بود، تعجب می‌کردم. وقتی‌ خودش رو معرفی‌ کرد فهمیدیم که حدودا ۴۵ ساله است و ۲۵ سال در صنعت سابقه کار دارد و ۶ ماه پیش، بعد از ۱۲ سال که مدیر یک قسمت بوده، بیکار می‌شه.
یک روز صبح از دفتر رئیسش زنگ میزنن و میگن که کارش دارن. وقتی‌ میره، می‌بینه که ۲ تا نگهبان هم اونجا ایستادند. بهش میگن که به دلیل مشکلات اقتصادی شرکت، قسمت شما کلا حذف شده و شما باید همین الان شرکت رو ترک کنین. حتا بهش اجازه نمیدن که وسایلش رو جمع و جور کنه و فقط با نگهبانها به اتاقش میره و کیف دستیش رو برمیداره و شرکت رو ترک میکنه.
البته پول خوبی بابت بیکار شدنش از شرکت گرفته و تصمیم میگیره که از فرصت به دست آمده استفاده کنه و درس بخونه. الان دانشجوی فوق لیسانس علوم کامپیوتره و میگه مفاهیمی که ازش صحبت می‌شه برای من کاملا غریبه س. میگه من تو در لیسانسم کوبول خوندم و بعدش هم سالها با مین فریم کار کردم، حالا رفتم جاوا و برنامه نویسی شی‌ گرا با دانشجوهای لیسانس گرفتم تا بفهمم که اصلا بچه‌ها از چی‌ دارن حرف میزنن!
ایده‌های جالبی‌ برای برگزاری سخنرانی‌ و کارگاه برای نوشتن رزومه و تمرین برای مصاحبه کاری داشت. امیدوارم که جلسه‌های بعدی هم بیاد.

جشن مردم کرواسی در شيکاگو

2009-10-28T15:01:00.011-05:00

(این مطلب را برای جمعه برای زندگی‌ نوشتم)

صبح روز شنبه بود و ما هم مشغول خوردن صبحانه که صدایی شبیه طبل شنیدیم. سریع خودمان را به پنجره رساندیم و در کمال تعجب پرچمهای سبز رنگی ‌را دیدیم که مثل پرچمهای "یا حسین" دسته‌ها در روز عاشورا در هوا تکان می‌‌خوردند. در کمتر از یک دقیقه از خانه بیرون آمدیم و دیدیم که خیابانها شلوغ و جمعیت زیادی هم در پیاده رو ها منتظرند. وقتی‌ پرسیدیم چه خبره و این سر و صداها چیه، معلوم شد که مراسم مربوط به مردم کرواسی است که امسال برای ۱۰۳ امین بار در شیکاگو اجرا می‌‌شود. سال ۱۹۰۶ برای اولین بار، مراسمی برای بزرگداشت مریم مقدس برگزار شده و حالا هر ساله این مراسم با برگزاری رژه در منطقه اطراف کلیسای کاتولیک کرواتها (که فقط ۲ تا کوچه با ما فاصله دارد) و اجرای موسیقی شروع شده و بعد هم با سخنرانی ‌و مراسم خواندن دعا در کلیسا ادامه پیدا می‌کند.
چند عکس از مراسم ببینید:

این هم لباس سنتی ‌مردم کرواسی:

پرچم‌های سبز رنگی‌ که از خانه دیدیم هم هنرنمایی این خانم‌ها بود:

مردم جلوی در کلیسا:

صف خریدن غذا معلوم هست یا نه؟

پاییز محله ما

2009-10-25T22:03:00.009-05:00

پاییزهای صنعتی اصفهان را خیلی دوست داشتم، همینطور پاییز خیابان ولیعصر با آن درختهای چنار. اینجا هم پاییز رنگارنگه گرچه آنقدر درخت چنار نمی بینی.

پیک نیک همراه با موسیقی‌ در شیکاگو

2009-10-15T18:34:00.018-05:00

(این مطلب را برای جمعه برای زندگی‌ نوشتم)

کنسرتهای رایگان در ملنیوم پارک (Millennium Park) شیکاگو یکی‌ از جذاب ترین برنامه‌های تابستانی این شهر محسوب می‌‌شوند. معماری این فضا به گونه ای‌ است که روبروی صحنه، پشت صندلیها ، یک فضای بسیار بزرگ چمن کاری شده وجود دارد که مردم روی این چمنها می‌‌نشینند و در حالیکه صدای موزیک پخش می‌‌شود، غذا می‌‌خورند، حرف می‌‌زنند، بازی می‌‌کنند و یا حتا دراز می‌‌کشند!
شنبه گذشته نمی‌‌دانم چون روز تعطیل بود آنقدر شلوغ بود یا به خاطر کنسرت نهم بتهوون. به هر حال کلی‌ طول کشید تا یک جای کوچک کنار دو خانم میانسال پیدا کردیم. کنسرت که تمام شد، صحبتمان با آنها گل کرد و فهمیدیم که خواهرند، حدود شصت ساله و متولد شیکاگو. هیچ وقت هم جای دیگری زندگی‌ نکرده اند . وقتی‌ گفتیم که ایرانی‌ هستیم، گفتند که ما هیچ دشمنی با مردم ایران نداریم و امیدواریم که اوباما به این اوضاع سر و سامانی بدهد.
هر دو خواهر به اینکه چنین برنامه ای‌ بدون مشکل برگزار می‌‌شود، افتخار می‌‌کردند و شهردار شیکاگو را شجاع می‌‌دانستند که اجازه برگزاری مراسمی را می‌‌دهد که گاهی تا نیم میلیون نفر را در این پارک جمع می‌کند بدون ترس از اینکه زد و خورد یا دعوأیی اتفاق بیفتد. این دو خواهر دوست داشتنی، در مدت چند دقیقه ای‌ که با هم گپ می‌‌زدیم، چند نفر از دوستان و فامیل‌شان را دیدند و ما را هم معرفی‌ کردند. یکی‌ از آنها خانم ۹۳ ساله ای بود که به خاطر سلامتی اش باعث تعجب ما شد! به همین دلیل اجازه گرفتیم که یک عکس یادگاری از او بگیریم که می‌بینید. اما بقیه عکسها مربوط به عصرهای خلوت تر روزهای غیر تعطیل هستند.
در راه برگشت به خانه، جمعه‌ای را تصور کردم که بعد از شنیدن کنسرتی زیبا در یکی‌ از پارک‌های تهران، در حالیکه هوای ملایم تابستانی موهایمان را تکان می‌‌دهد، بدون هیچ ترسی‌ به خانه‌هایمان برمی‌ گردیم.

اولین ارائه انگلیسی‌ بدون استرس

2009-10-15T17:10:00.008-05:00

امروز قرار بود که سر کلاس استاد مشاورم، "داده کاوی" برای دانشجوهای لیسانس، کارم را برای نیم ساعت ارائه کنم. این سومین باری بود که کارم را ارائه میدادم (این ارایه‌ها جاهای مختلفی‌ بودند) و برای اولین بار بود که استرس نداشتم. اصلا ادعا نمی‌‌کنم که زبانم نسبت به بار قبل بهتر شده، ولی‌ جالب بود که آرام حرف می‌‌زدم و اشتباه‌ها را هم می‌فهمیدم و با آرامش سعی‌ می‌کردم که اصلاح کنم. همیشه از اشتباه حرف زدن ناراحت و عصبی می‌‌شدم و این بهم استرس وارد میکرد. شاید حالا قبول کردم که اشتباه می‌کنم و حرف زدنم خوب نیست ولی‌ ترسیدن هم نه تنها مشکلی‌ رو حل نمی‌کنه بلکه باعث می‌شه که کمتر حرف بزنم و کمتر یاد بگیرم.

یخچال طبقه ما

2009-08-30T22:31:00.006-05:00

ازمایشگاهی که من در آن هستم، کنار استادهاست (یعنی‌ فقط استادها و دانشجوهایی‌‌ که در این طبقه کار میکنند به این قسمت دسترسی‌ دارند) و چون استادهای خانم در این طبقه زیاد هستند، ناهارخوری باصفایی داریم که پر از گلدان است. در این ناهارخوری، یک مایکرویو برای گرم کردن غذا و یک یخچال هم داریم. اولین باری که در یخچال را باز کردم، باورم نمی‌شد که این همه خوراکیهای مانده آنجا پیدا کنم. وقتی از کثیفی یخچال به بچه های طبقه های دیگر شکایت کردم، تازه فهمیدم که طبقه ما تمیزترین یخچال را دارد (باز هم به علت زیاد بودن خانمها). بعد از یک ترم دیدم که کسی‌ قرار نیست به حال این خوراکیها فکری بکند، این بود که خودم دست به کار شدم. باز هم باورم نمی‌شد، ولی‌ کلی‌ خوراکی با تاریخ انقضای قدیمی (حدود ۲۰۰۵) دور ریختم.

یک مادربزرگ آمریکایی

2009-08-28T17:38:00.017-05:00

در یکی‌ از جلسات گروه تازه تشکیل یافته مان در دانشگاه، قرار بود بیشتر با یکدیگر آشنا بشویم. به پیشنهاد یکی‌ از بچه‌های آمریکائی، قرار شد هر کسی‌، بدون اینکه مشخص کند، دو جمله درست و غلط راجع به خودش بنویسد. همه کاغذ‌ها جمع شد و با خواندن هر کاغذ باید حدس می‌‌زدیم که این کاغذ مال چه کسی‌ است؟
یکی‌ از کاغذ های جالب این بود: من دو تا بچه کوچک دارم، من سودا دوست دارم. برای بچه داشتن فقط دو کاندید وجود داشت: استادی که در جمع حضور داشت و یک دانشجوی تازه وارد که چون به قیافه اش نمی‌‌خورد که بچه داشته باشد، ما هم استاد را انتخاب کردیم. استاد هم لبخندی زد و در حالیکه سرش را به علامت "نه" تکان می‌‌داد گفت: من دو تا نوه دارم که کالیفرنیا زندگی‌ می‌کنن. همه داشتند اظهار تعجب می‌‌کردند و من تصویر "عزیزم" (مادربزرگ مادری ام) توی ذهنم دور می‌‌زد که دیابت داشت و همیشه یک پایش بیمارستان بود.
استادمان با تصویر ذهنی‌ من از یک مادربزرگ هیچ تطابقی نداشت. بعد از گرفتن فوق لیسانس و حدود ۲۰ سال سابقهٔ کار در صنعت، تصمیم می‌گیرد که دکترا بگیرد. حدود ۷ سال است که در دانشگاه تدریس می‌کند و تازه هم استخدام رسمی‌ شده است. گفت که خیلی‌ برای نوه هایش دلتنگ می‌‌شود و خیلی‌ وقت‌ها با اسکایپ با هم حرف می‌‌زنند. البته نوه‌ها در کار ارتباط اینترنتی پیشرفته اند چون با پدرشان هم بیشتر اینترنتی در ارتباط هستند. پدرشان عضو ارتش آمریکا است و الان در افغانستان به سر می‌‌برد و سالی‌ بیشتر از دو یا سه بار نمیتواند به آمریکا بیاید.
بازی تمام شده بود و بچه ها داشتند راجع به اطلاعات جدید صحبت میکردند، یکی‌ ۳ تا ساز بلد است بزند، دیگری به فرانسه مسلط است و بعضیها هم ۲ تا بچه یا نوه دارند.

بی‌ معرفتی

2009-08-13T15:30:00.003-05:00

امسال تولد دو تا از دوستان دبیرستانی‌ را فراموش کردم. با کلی‌ شرمندگی، بهشون تبریک گفتم. هر سال برای تولدها دور هم جمع می‌‌شدیم. امیدوارم مرا ببخشند.

اعتراف

2009-07-22T18:35:00.002-05:00

آن عصر جمعه که کلی‌ از بچه‌ها جمع شده بودند که با هم برویم برای رای دادن، باورم نمی‌شد که تا چند ساعت دیگر چه خبر‌هایی‌ را خواهم شنید. اعتراف می‌کنم که آن همه همدلی را باور نداشتم. چون راه دور بود و رفتن بدون ماشین خیلی‌ سخت، بچه‌های ماشین دار در تکاپو بودند تا کسی‌ جا نماند. همه با هم رفتیم، عکس گرفتیم برای روز پیروزی، برگشتیم و خبرها را ناباورانه شنیدیم. دیگر کسی‌ روی اپلود کردن عکسها را هم نداشت.
روزها گذشت و من مردمی را دیدم که حتا جلوی گلوله هم ایستادند و نترسیدند. باور نداشتم که مردم برای شنیده شدن صدای فریادشان چه صبورانه و امیدوارانه خواهند ایستاد.

تابستان در شیکاگو

2009-07-07T13:56:00.001-05:00

بعد از دو ترم درس و کار سنگین، منتظر تابستان بودیم که هوا خوب بشود و درس ما هم سبک و برویم شهر را بگردیم که ....

این روزها دل و دماغی برای گردش و تفریح نمانده. وقتی‌ بیشتر از دو هفته، هر روز آن لاین بمانی‌ تا چراغ دوستانت که ایرانند روشن بشود و خیالت راحت بشود که امروز هم اتفاقی‌ برایشان نیفتاده، دیگر حالی‌ برایت نمی‌‌ماند.
دلتنگیت وقتی‌ بیشتر میشود که اخبار و عکسها و ویدئوهای روز را چک میکنی‌، قلبت فشرده میشود، اشک در چشمانت حلقه میزند و میدانی که هیچ کاری از دستت بر نمی‌‌آید.

به پست قبلی‌ که از دلتنگی‌ نوشته بودم، پوزخندی میزنم. آن موقع هنوز معنی دلتنگی‌ را نفهمیده بودم.

بهار در شیکاگو

2009-06-04T23:50:00.003-05:00

بالاخره هوای شیکاگو هم گرم شد!
این وبلاگ هم روز تولدم به دنیا آمد، اولین تولدی که ایران پیش خانواده و دوستانم نبودم و بعد از چند ماه آمدن به شیکاگو، دلم گرفته بود. ولی روز تولدم روز خوبی بود. آنقدر تلفن و ایمیل برای تولدم گرفتم که از خوشحالی در پوست خودم نمی گنجیدم. بعد هم رفتیم عروسی یکی‌ از بهترین دوستانم که آن روز را خاطره انگیزتر کرد.

دوست دارم از زندگی بنویسم.

تولد

2009-04-18T00:47:00.000-05:00

انگار تازه متولد شده ام. به آفتاب سلامی دوباره خواهم داد.